انسان‏هاى مكّار در مقابل حكومت خداوند متعال قادر به فرار نيستند

على(ع) دعا را اين چنين ادامه مى‏دهد و «عَظُمَ فِيما عِنْدَكَ رَغْبَتُهُ»؛ پروردگارا، نعمت‏هاى تو عظيم و بزرگ است و در محضر و خزينه‏هاى تو نعمت‏هايى است كه رنگ و بوى مادّى ندارند. على به آن نعمت‏ها رغبت شديد دارد و من از آن نعمت‏ها مى‏خواهم و محتاج آن‏ها مى‏باشم.

 «اَللَّهُمَّ عَظُمَ سُلْطانُكَ وَ عَلا مَكانُكَ»

 

 در اين جا جذبه‏ى حق على(ع) را مى‏گيرد، فلذا بيان را عوض مى‏كند و مى‏گويد: خدايا، تسلّط تو بسيار بزرگ و بس عظيم است و تو بر عالم هستى احاطه دارى. اى خداى بزرگ، تو به من اندكى اجازه داده‏اى كه ابراز بندگى و عبوديت كنم، مكان در اين جا به معنى منزلت و مقام و موقعيّت است. مى‏گويد: خدايا، موقعيّت تو خيلى بزرگ و بلند مرتبه است و عقل و فكر ما و معرفت ما به آن جا نمى‏رسد.

«وَ خَفِىَ مَكْرُكَ، وَ ظَهَرَ اَمْرُكَ، وَ غَلَبَ قَهْرُكَ، وَ جَرَتْ قُدْ رَتُكَ»

 مكر، يعنى چاره سازى مرموز كه از راه‏هاى ناشناخته باشد و هيچ كس آن راه‏ها را نداند. على(ع) مى‏گويد: خدايا، مكر تو پنهان و مخفى است به طورى كه مكّارترين انسان‏ها به مكر و نحوه‏ى امتحان كردن تو پى نمى‏برند. كسانى كه با تو و با راه تو مخالفت مى‏كنند و به مكر و حيله دست مى‏زنند، تو نيز در مقابل آن‏ها مكر مى‏كنى و تو بهترين مكر كنندگان هستى و از همه‏ى انسان‏ها بيشتر به راه‏هاى مرموز آشنا هستى؛ زيرا سلطنت و ربوبيّت تو بس بزرگ و عظيم است ولى انسان‏ها كه مخلوق تو و در نهايت ضعف هستند، به دور از واقعيّات مى‏باشند. انسان‏ها به خاطر اين كه به زندگى مجازى و زودگذر خود برسند، چه نيرنگ‏ها و چه حيله‏ها كه نمى‏كنند، يك ظاهر دارند و هزار باطن و هزار رنگ؟ پس انسان يك موجود چند چهره و حيله گر و مكّار و ظاهرساز است و هميشه ظاهر خوب و باطن بد و مرموز دارد. على(ع) مى‏گويد: انسان‏ها اين گونه‏اند ولى سلطنت تو بى‏نهايت قوى و محكم است. حال آيا اين انسان‏هاى مكار قادرند كه در برابر برنامه‏هاى مرموز تو حيله و مكر كنند؟ نه، هرگز قادر نيستند، انسان‏هاى مخالف تو سعى مى‏كنند كه حق را بپوشانند ولى همين سعى خودشان باعث نابودى و سقوط خودشان مى‏شود. اين واقعيّت در قرآن كريم اين چنين آمده است: «وَ مَكَروُا وَ مَكَرَ اللَّهُ وَ اللَّهُ خَيْرُ الْماكِرينَ»  سوره‏ى آل عمران، آيه‏ى 54. ، اين انسان‏ها در مقابل علم نافذ و سلطنت و حكمت بى‏پايان تو قادر بر به هم زدن برنامه‏هاى به حق تو نيستند، و فقط كارى كه مى‏كنند به وسيله‏ى مكر خودشان، خودشان را ساقط مى‏كنند. آيا اين انسان ضعيف كه مكر مى‏كند و خودش در مكر خودش گرفتار مى‏شود، مى‏تواند به تو نيرنگ بزند؟ آيا اين انسان مى‏تواند در مقابل تو دوام بياورد؟ هرگز نمى‏تواند، زيرا تو خداى غيرمتناهى هستى و سلطنت و نفوذ تو عظيم و مكر تو هم قوى و استوار است؛ زيرا به تمام زواياى اين عالم و به تمام زواياى روحى انسان‏ها و نيّت‏هاى آن‏ها راه دارى كه انسان‏ها به آن راه ندارند. انسان هر اندازه، ظاهر ساز و رنگ ساز و حقّه باز باشد، به همان اندازه در مقابل مكر خداوند ضعيف و عاجز و زبون خواهد بود؛ زيرا خداوند راه و چاره‏هاى مرموز را مى‏شناسد ولى انسان بدبخت مكّار نمى‏شناسد و از آشنايى به قوانين مرموز خلقت عاجز است. على(ع) مى‏گويد: خدايا، تو در مقابل مكر انسان، مكر خود را راه مى‏اندازى. اگر يك انسان با دين و مذهب و با حقيقت و علماى حقّه مكر بكند، خداوند هم با مرموزترين راه او را از بين مى‏برد و اين قانون حاكم بر اين عالم است كه مكر الهى انسان‏هاى مكّار را نابود مى‏كند«وَ لايُمْكِنُ الْفِرارُ مِنْ حُكُومَتِكَ». خدايا، انسان‏هاى مكّار در مقابل حكومت تو قادر به فرار نيستند، زيرا غلبه و قهر و نفوذ تو بر همه‏ى ملك تو من جمله انسان‏هاى مكّار احاطه دارد.

 

جستجوی پیشرفته

اوقات شرعی



آمار بازدید

امروز
دیروز
بازدید این هفته
بازدید آخرین هفته
بازدید این ماه
بازدید ماه گذشته
کل بازدید
2359
1712
8153
14264
35191
51030
1878838

پیش بینی بازدید امروز
3504


IP شما:35.168.110.128